Για 17 χρόνια, ο Τάσος δεν περπάτησε απλώς στην άσφαλτο της Χαλκίδας· περπάτησε μέσα στις ζωές μας. Ήταν εκεί στα πρωινά μας καφέ, στις μεσημεριανές μας βόλτες και στις νυχτερινές μας σκέψεις δίπλα στον Εύριπο. Δεν ζήτησε ποτέ σπίτι, γιατί σπίτι του ήταν ολόκληρη η πόλη. Δεν ζήτησε ποτέ αφέντη, γιατί ήταν φίλος όλων μας.
Σήμερα, η παραλία μοιάζει λίγο πιο άδεια, αλλά το αποτύπωμά του θα μείνει για πάντα εκεί που σκάει το κύμα, εκεί που η παλίρροια αλλάζει, εκεί που η Χαλκίδα δείχνει το πιο ανθρώπινο πρόσωπό της.
Καλό ταξίδι, Τάσο. Η πόλη δεν θα σε ξεχάσει ποτέ.
Το Ποίημα: “Ο Άρχοντας του Ευρίπου”
Στα «τρελά νερά» μεγάλωσες, με τη δική σου ορμή,
δεκαεπτά χειμώνες, μια ολόκληρη ζωή.
Από το Πάνθεον περνούσες, με βήμα αρχοντικό,
κι ο κόσμος σε χαιρετούσε, σαν φίλο παλαιό.
Στα Δικαστήρια ανέβαινες, με βλέμμα καθαρό,
σαν να ’ξερες της πόλης μας το κάθε μυστικό.
Δεν είχες τοίχους γύρω σου, ούτε κλειστή αυλή,
είχες τον ουρανό οροφή και την καρδιά μας για στέγη.
Τώρα η γέφυρα σιωπά, το κύμα αναζητά,
τις πατημασιές σου στην ακτή, που σβήνουν σιωπηλά.
Μα αν κάποιος την παλίρροια κοιτάξει μες στα μάτια,
θα δει τη σκιά σου να πλανιέται στα δικά μας τα μονοπάτια.
Κοιμήσου τώρα ήσυχα, στης μνήμης την ακρογιαλιά,
ο Τάσος της Χαλκίδας μας… για πάντα στην καρδιά.
Κείμενο πάνω σε φωτογραφία του Τάσου στην παραλία:
“Στα τρελά νερά μεγάλωσες, με τη δική σου ορμή… Δεκαεπτά χειμώνες, μια ολόκληρη ζωή. Καλό ταξίδι, Τάσο μας.”