Υπάρχουν κάποιοι χαρακτήρες που ορίζουν την ταυτότητα μιας πόλης. Στη Χαλκίδα, την πόλη των τρελών νερών, ο χαρακτήρας αυτός δεν ήταν άνθρωπος. Ήταν ο Τάσος. Ένας σκύλος που με την αρχοντική του παρουσία, το ήρεμο βλέμμα και την ακούραστη περιπλάνησή του, έγινε αναπόσπαστο κομμάτι του αστικού τοπίου. Για σχεδόν δύο δεκαετίες, ο Τάσος δεν ήταν ένας «αδέσποτος» σκύλος· ήταν ο οικοδεσπότης της παραλίας, ο σιωπηλός παρατηρητής των δικαστηρίων και ο πιο πιστός θαμώνας του «Πάνθεον».
Η γεωγραφία μιας ζωής – Από τη γέφυρα μέχρι τα δικαστήρια
Η καθημερινότητα του Τάσου ήταν μια ιεροτελεστία. Δεν υπήρχε εκατοστό της παραλίας που να μην έχει πατηθεί από τις πατούσες του. Η διαδρομή του ήταν σταθερή, σαν το ρεύμα του Ευρίπου.
1.1 Ο σταθμός στο Πάνθεον: Για τον Τάσο, το ιστορικό καφέ «Πάνθεον» ήταν το σαλόνι του. Εκεί, ανάμεσα στις μυρωδιές του καφέ και τις συζητήσεις των θαμώνων, ο Τάσος έβρισκε πάντα μια γωνιά να ξαποστάσει. Οι ιδιοκτήτες και το προσωπικό δεν τον αντιμετώπιζαν ως ζώο, αλλά ως μέλος της επιχείρησης. Μπαινόβγαινε με την άνεση ενός ανθρώπου που ξέρει ότι ανήκει εκεί.
1.2 Η βόλτα στα Δικαστήρια: Η παρουσία του στα Δικαστήρια της Χαλκίδας είχε κάτι το σχεδόν μεταφυσικό. Περπατούσε μέχρι εκεί με ένα ύφος σοβαρό, σαν να καταλάβαινε το βάρος των αποφάσεων που λαμβάνονταν μέσα στο κτίριο. Δικηγόροι, δικαστικοί υπάλληλοι και πολίτες τον χαιρετούσαν με το μικρό του όνομα. Ο Τάσος ήταν ο μόνος που μπορούσε να κυκλοφορεί ελεύθερα εκεί που οι υπόλοιποι ένιωθαν άγχος.
17 Χρόνια – Μια ολόκληρη εποχή
Δεκαεπτά χρόνια για έναν σκύλο είναι ένας άθλος βιολογικός, ειδικά όταν ζει έξω. Όμως ο Τάσος δεν ήταν «έξω». Ήταν μέσα στην αγκαλιά μιας πόλης.
2.1 Ο σκύλος που έβλεπε τον κόσμο να αλλάζει: Ο Τάσος είδε τη Χαλκίδα να μεταμορφώνεται. Είδε μαγαζιά να ανοίγουν και να κλείνουν, είδε παιδιά να μεγαλώνουν, να γίνονται έφηβοι και μετά γονείς, κρατώντας τώρα τα δικά τους παιδιά από το χέρι και δείχνοντάς τους «τον Τάσο». Ήταν η σταθερά σε έναν κόσμο που άλλαζε ραγδαία.
2.2 Η αντοχή της αγάπης: Πολλοί αναρωτιούνται πώς άντεξε τόσα χρόνια. Η απάντηση κρύβεται στη φροντίδα των εθελοντών και των απλών πολιτών. Ο Τάσος είχε πάντα το φαγητό του, το νερό του, την ιατρική του παρακολούθηση. Ήταν το «πείραμα» μιας κοινωνίας που αποφάσισε να υιοθετήσει συλλογικά μια ψυχή.
Ο χαρακτήρας ενός ηγεμόνα
Ο Τάσος δεν ήταν ο σκύλος που θα έτρεχε πίσω από μια μπάλα ή θα γάβγιζε άσκοπα. Είχε μια αξιοπρέπεια που σπάνια συναντάς.
- Η κοινωνική του νοημοσύνη: Ήξερε ποιος είχε ανάγκη από λίγη συντροφιά. Μπορούσε να κάτσει δίπλα σε έναν μοναχικό ηλικιωμένο στο παγκάκι για ώρες, χωρίς να ζητήσει τίποτα, παρά μόνο να μοιραστεί τη σιωπή.
- Η σχέση του με τους τουρίστες: Για τους επισκέπτες της Χαλκίδας, ο Τάσος ήταν η τουριστική ατραξιόν που δεν υπήρχε στους οδηγούς. Χιλιάδες φωτογραφίες του έχουν ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, με φόντο την παλιά γέφυρα.
Το τέλος μιας εποχής και η κληρονομιά του
Όταν ο Τάσος «έφυγε», η Χαλκίδα ένιωσε ένα κενό. Δεν χάθηκε απλώς ένας σκύλος, αλλά ένα τοπόσημο.
4.1 Η συλλογική συγκίνηση: Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμύρισαν από ιστορίες. «Τον θυμάμαι όταν έδινα πανελλήνιες», «Ήταν εκεί στο πρώτο μου ραντεβού», «Με συνόδευε κάθε βράδυ μέχρι το πάρκινγκ». Ο Τάσος είχε γίνει ο συνδετικός κρίκος των προσωπικών ιστοριών χιλιάδων ανθρώπων.
4.2 Το μάθημα που μας άφησε: Ο Τάσος μας δίδαξε ότι η «ιδιοκτησία» είναι μια μικρή λέξη μπροστά στη «συνύπαρξη». Μας έμαθε ότι μια πόλη μπορεί να είναι πολιτισμένη μόνο όταν φροντίζει τα πιο αδύναμα μέλη της. Ο Τάσος δεν ήταν «αδέσποτος» γιατί δεν του έλειπε η αγάπη· ήταν ελεύθερος γιατί η αγάπη μας του επέτρεπε να είναι ο εαυτός του.
Η χαλκίδα μετά τον τάσο
Σήμερα, περπατώντας στην παραλία, η απουσία του είναι αισθητή. Όμως η παρουσία του είναι παντού. Στο «Πάνθεον» υπάρχει πάντα μια ανάμνηση, στα Δικαστήρια μια ιστορία.
5.1 Μνημείο στην Καρδιά μας: Πολλοί πρότειναν τη δημιουργία ενός αγάλματος ή μιας αναμνηστικής πλακέτας. Όμως ο Τάσος έχει ήδη το δικό του μνημείο: τη βελτίωση της κουλτούρας της πόλης απέναντι στα ζώα. Χάρη στον Τάσο, η Χαλκίδα έγινε πιο ευαίσθητη, πιο ανθρώπινη.
Καλό Ταξίδι, Άρχοντα
Ο Τάσος έζησε 17 χρόνια γεμάτα εικόνες, θάλασσα και ανθρώπινες ανάσες. Αν υπήρχε παράδεισος για τους σκύλους, σίγουρα θα μοιάζει με μια ατελείωτη παραλία, χωρίς αυτοκίνητα, με μόνιμη λιακάδα και ένα «Πάνθεον» που οι πόρτες του είναι πάντα ανοιχτές.
Τάσο, σε ευχαριστούμε που μας επέλεξες για να περάσεις τη ζωή σου μαζί μας. Η Χαλκίδα θα σε θυμάται πάντα να περπατάς περήφανος δίπλα στα νερά του Ευρίπου. Ήσουν ο σκύλος μας, ο φίλος μας, ο Τάσος μας.